rok 2023

Na pierwszy rzut oka — pejzaż. Cisza gór, rozległe pola, rozrzucone zabudowania pod spokojnym niebem. Lecz w samym sercu akwareli stoi On.
Martwe, poskręcane drzewo, wyrwane z czasu, unosi się jak postać czuwająca nad doliną. Jego konary układają się w gest — napięty, świadomy, niemal rytualny. To Duch Gór, nie pomnikowy, lecz prawdziwy: zrodzony z wiatru, mrozu i długich karkonoskich zim.

Nie przemawia słowami. Jest obecnością. Strażnikiem pamięci krajobrazu, który widział więcej, niż potrafimy nazwać. W tej akwareli natura sama odsłania swój sekret — pokazuje, że legenda nie została wymyślona, lecz wyrzeźbiona przez czas.

Kolory są miękkie, niemal ulotne, jakby obraz mógł rozpłynąć się w powietrzu. A jednak postać trwa. Nieruchoma, czujna, zakorzeniona głębiej niż ludzkie ślady. To moment, w którym pejzaż staje się opowieścią, a góry — istotą.