Klify Madery.

Na obrazie widać urwiste klify schodzące do morza, ułożone po skosie od lewego brzegu aż w głąb kadru. Skały są malowane grubą farbą w żółciach, ochrach, fioletach i zielonkawych smugach, jakby światło raz grzało, a raz chowało się w cieniu. Woda ma turkus i głęboki błękit, a biała piana rozrywa linię brzegu na poszarpane plamy. Niebo jest spokojne, chłodne, szerokie, i robi całą tę scenę bardziej epic. To wygląda jak szybki impast, pociągnięcia pędzla są widoczne i trochę szorstkie. Czuję wiatr i taką samotność, ale też ulgę, bo to miejsce oddycha. To jest fajne morze. Można tu czytać o czasie, który ściera kamień, i o nas, co też się kruszymy, no cóż.