Z wilgotnej głębi lasu wyłania się Liczyrzepa — nie tyle postać, co poruszenie samej puszczy. Jego ciało zdaje się splecione z korzeni, gałęzi i cienia; krok ma długi, niespokojny, jakby ziemia ledwie nadążała za jego myślą. Martwe pnie stoją wokół niczym świadkowie dawnego kataklizmu, a mgła zawiesza czas między tym, co było, a tym, co wciąż straszy wyobraźnię. Zieleń mchu jarzy się nienaturalnie, jakby las oddychał własnym, nie do końca ludzkim rytmem. To wizja karkonoskiego mitu — dzika, nieoswojona, bardziej przeczuwana niż zobaczona.