W głębi kosmicznej ciszy unosi się mechaniczny byk — monumentalna konstrukcja z blach, trybów i kół, dryfująca poza światem natury. Jego głowa, z czujnym okiem i ostrym rogiem, przywołuje echo Byk Kreteński, zesłanego niegdyś przez Posejdon jako znak boskiej potęgi.

Tu jednak mit został przeniesiony w przyszłość — dzikość zamieniono na mechanikę, a ziemię na bezkres kosmosu. Obok byka unosi się człowiek w skafandrze, drobny i kruchy wobec tej stalowej istoty. Nie ma walki, jak w opowieści o Herakles — jest zawieszenie, spotkanie, moment, w którym człowiek konfrontuje się z własnym dziełem i własnym mitem.

To obraz nowej mitologii: gdzie bogowie milczą, a ich miejsce zajmują konstrukcje stworzone ludzką ręką — równie potężne, co niezrozumiałe.