„Ostatni sen nadolbrzyma” nie opowiada o końcu — raczej o chwili zawieszenia, ciszy między dwoma oddechami istnienia. To wizja przejścia, przemiany, w której znika ciężar formy, a rodzi się subtelna obecność. Jakby wielka gwiazda, gasnąc, nie znikała, lecz stawała się czymś więcej — nową ideą, echem pulsującym poza czasem.

Czerń w tym obrazie nie jest pustką. Zawerniksowana matowym satynowym wykończeniem, staje się jak aksamitne tło, które pochłania światło i prowadzi wzrok ku centrum. Tam, gdzie zaczyna się kolor — intensywny, świetlisty, zalany błyszczącym werniksem — tam właśnie zaczyna się pytanie. Czy patrzysz na koniec, czy początek? Na ślad po istnieniu, czy jego źródło?

Ta kontrastowa gra światła i mroku to nie tylko forma — to stan. Obraz działa na zmysły jak oddech w komorze ciszy. Cichy, ale niepokojąco obecny.

To dzieło dla tych, którzy słyszą wewnętrzne echo swojej drogi. Dla tych, którzy czują, że rozwój nie musi być głośny, a głęboka przemiana zachodzi w ciszy. Nie zdradza odpowiedzi, lecz subtelnie prowadzi, jak latarnia we mgle. Jeśli przyciągnął twój wzrok, być może dlatego, że jego sen od dawna śni się również tobie.