Obraz nie wymaga oprawy.

Twarz kobiety rozświetla się jak chwila tuż po przebudzeniu — jeszcze nie w pełni uchwytna, a już pełna życia. Barwy przenikają się swobodnie: ciepłe ochry, zielenie i różane refleksy tworzą pulsującą materię światła i emocji. To nie jest portret statyczny — to proces, ulotny moment, w którym myśl dopiero nabiera kształtu.

Spojrzenie bohaterki jest miękkie, lekko zamglone, jakby skierowane gdzieś pomiędzy światem zewnętrznym a wewnętrznym. Rozedrgane pociągnięcia pędzla i subtelne rozpryski farby nadają całości wrażenie świeżości, spontaniczności i intymności.

To obraz światła, które nie tyle oświetla, co budzi — cicho, bez pośpiechu, jak poranek, który dopiero zaczyna mówić.