Na płótnie stoi postać, która zdaje się być bardziej wspomnieniem maszyny niż samą maszyną — rdzawy, geometryczny humanoid o prostych, niemal dziecięcych proporcjach. Jego ciało zbudowane jest z metalowych płyt i śrub, jakby ktoś poskładał je z fragmentów zapomnianych urządzeń. Głowa — kwadratowa, z pojedynczym pionowym elementem przypominającym śrubę lub suwak — nadaje mu wyraz zdziwionego milczenia. Ramiona zakończone są wtyczkami, jakby szukał połączenia, którego świat już mu nie oferuje. Tło, jasne i rozedrgane, pełne plam i smug, kontrastuje z ciężarem postaci — jakby czas próbował go rozpuścić w pamięci. To portret samotności technologii, która przeżyła swoich twórców.