Na obrazie Szymona Chwalisza profil kobiety wyłania się z głębokiego mroku niczym rzeźba wykuta z chłodnego kamienia. Jej twarz jest spokojna, niemal posągowa, lecz popękana – a przez szczeliny przebija się żarzące, pomarańczowe światło, jakby pod powierzchnią tliło się ukryte życie. Pęknięcia przypominają mapę napięć, śladów czasu lub emocji, które nie znalazły ujścia.

Zamiast włosów – nagromadzenie odpadów: plastikowe butelki, fragmenty przedmiotów, elementy współczesnego świata. Tworzą one ciężką koronę cywilizacji, kontrastującą z delikatnością ludzkiej twarzy. Obraz niesie w sobie cichą, lecz wyraźną refleksję – o kruchości człowieka, o przeciążeniu światem rzeczy i o tym, co pęka w nas pod ich ciężarem.

To portret współczesności – pięknej i jednocześnie nadwyrężonej, rozświetlonej od środka, lecz zagrożonej własnym nadmiarem.