Obraz nie wymaga oprawy.

Twarz kobiety wyłania się z intensywnego błękitu jak z ciszy przed burzą. Głębokie, przenikliwe spojrzenie niesie w sobie jednocześnie siłę i kruchość — jakby przeszło przez ogień i piasek, a mimo to zachowało światło. Turkusowy zawój oplata głowę i szyję, stapiając się z chłodnym tłem, podczas gdy ciepłe brązy i rdzawe tony skóry pulsują energią ziemi.

Struktura farby jest niemal rzeźbiarska — spękania, przetarcia i ślady oksydowanego metalu budują fakturę przypominającą mapę doświadczeń. To portret, który nie opowiada jednej historii. On ją szepcze, warstwa po warstwie.

W tej kompozycji kolor staje się emocją, a spojrzenie — punktem ciężkości całego świata przedstawionego.